Profil de ΤζωρτζίναΤζωρτζίνα PhotosBlogListesPlus  |  Outils Aide |
|
29 août Η δύναμη της ψυχής Γη που γέννησες τα πρώτα μου λόγια,
τα πρώτα μου άγουρα όνειρα
Είμαι εδώ , να ποτίσω την περηφάνια
που μου φύτεψες στα σωθικά
καθώς με θήλαζες από αυτή...
τραγουδώντας μου την δύναμη της ψυχής
όπως κι όταν μου έδειξες να χτίζω στίχους
υμνώντας την αληθινή αγάπη ακόμα κι αν ζει
σε βραχώδη αιχμηρά μονοπάτια
Είμαι εδώ για να πλύνω την φωνή μου
ν`αλλάξει τις λέξεις ,τον ήχο στα ονειρά της
Έτσι περήφανα να συνεχίσω και ΤΏΡΑ
εκτρέφοντας υπομονές ωριμάζοντας τις
με το γυμνό μου χαμόγελο
και τα ουρλιαχτά της επιθυμίας...
ας κυλούν απ` το βλέμμα...
(Χανιά 29 Αυγούστου 2009) 18 juillet τι θα πει μπορώ... Ένα μωρό, μωρό παιδί χρόνια
έχει κρυφτεί στο σώμα μου... τρώει μπογιές,καρδιές, φωτιές, χιόνια και την κολώνια μου
Μέρα νύχτα κλαίει
δε με θες μου λέει τρέχει στην μπανιέρα γυμνό λούζει τα μαλλιά μου πλένει τα φιλιά μου βγάζει απ' την ψυχή μου καπνό Ένα μωρό-μωρό παιδί φως μου για να με δεις το χτένισα κι αν μ' αγαπάς καιρό δως μου ....δώρο στο γέννησα Χρόνια ερωτευμένο παραμυθιασμένο μ' ένα μυαλουδάκι γερό που όταν λέει πεθαίνω τρέχω του μαθαίνω τι θα πει μωρό μου... ...Μπορώ (στίχοι:Λίνα Νικολακοπούλου) 30 juin Υπόσχεση μοιρασμένηΣε ψεύτικο δάσος γελάστηκε να δώσει γιορτή στην ψυχή , μα η ασημόσκονη έκρυβε ...την νεκρή του ζωή, κι η μυρωδιά της αγάπης ...υπόσχεση μοιρασμένη
Στο ρυθμό...του ταγκό λόγια της πλάνης διπλό χορό! Μα στης αλήθειας το χρώμα… σιωπής σταλακτίτες απ τα χείλη δώρο προσφέρει στην νεκρή του ψυχή που την ντροπή χαρά τη βαφτίζει ..κάθε καινούργια ανατολή
(χαρισμένο σε κάποιον που μου είχε ζητήσει να γράψω κάτι για κείνον)
*όλα γίνονται για κάποιον λόγο και φυσικά δεν σημαίνει πως ότι καταθέτουμε σε στίχους έχει απαραίτητα αναδυθεί από την προσωπική μας ζωή
3 avril Ο χρόνος στο ταξίδι της ζωήςΟ χρόνος τους επαίνους της ίασης καυχιέται καθώς υπερπηδά κάθε βάραθρο ασήμαντο και σημαντικό Σε μυστικό αστέρι ταξιδεύει τ ανείπωτα και στο τέλος του ορίζοντα σέρνει τις μνήμες ασθενείς και σκυφτές Χειρουργός ονείρων με της σιωπής το νυστέρι και απ την λάμψη του πόνου τους περίβλημα ντύνει να μην διαπερνούν μηνύματα τις περιφραγμένες καρδιές Όσα οι σκέψεις ζωγράφισαν κι άλλα που οι καρδιές χρειάστηκαν… τα παρέσυρε στης απόρριψης την αγχόνη Παράδοξα όμως …οι οδύνες του πνεύματος σαν σταγόνες από διάφορες θάλασσες πάντα ενώνονται για να κυοφορήσουν την καινούργια δύναμη … πολύχρωμος καταρράκτης με γλυκές μελωδίες που σε καλεί σε νέες στιγμές ευτυχίας…. ......στο ταξίδι της ζωής
http://www.youtube.com/watch?v=hbyE1NSqbrE
26 janvier Ηθική χρεοκοπία Με τα μάτια της ψυχής
τη ζωή αυτή αγκάλιασα
που αστίλβωτη την περπάτησα
στον κόσμο του μη νοθευμένου
Μα την αδαμιαία περιβολή της ψυχής
πρόωρα κλήθηκα να σκεπάσω σαν θέλησα
να της γνωρίσω τον κόσμο του... " έτσι πρέπει "
Ο λαμπερός κόσμος του..." έτσι πρέπει "
.... φορά προσωπείο
Θνησιγενείς υποσχέσεις υπερπαρέχονται
αδιάφορες ...μέσα στο πάντα
Η γλώσσα επιδέξια χρησιμοποιείται σκοπεύοντας
το θάνατο,του άπιαστου,του ζηλευτού
Το χέρι της περιέργειας σπρώχνει τον δρομέα
για να δει ...πώς πέφτουν οι περήφανοι
Η αποστροφή ,τάχα το ενδιαφέρον ντύνεται
την συνάντηση με τον έπαινο της καλοσύνης
...για μην χάσει
Τα ιερά τέρατα της " γνώσης " του έρωτα,
ασύστολα αθώες ψυχές καθηλώνουν,
δενοντάς τις στα λιμάνια του ποτέ
Στον κόσμο του " έτσι πρέπει "
καιροφυλαχτεί προμελετημένη προδοσία
αναδεικνύοντας την πλήρη πτώχευση
γενναίων αισθημάτων
που οδηγεί στην
Ηθική Χρεοκοπία.
19 janvier Εξορία Για τον καφέ που ποτέ δε θα πιούμε
Για το ότι δε θα δούμε ποτέ
ερωτευμένοι τα χρώματα της αυγής Γι' αυτούς και για μας
Για τους δρόμους μας
που ενώθηκαν ανεπαίσθητα
και για τις ρίζες που φύτρωσαν
βαθιά μέσα μας
Για τα ίχνη που άφηνα στο βλέμμα σου
Για την επιμονή σου που με τρόμαζε και για εκείνα που πάντα μόνοι θα ζούμε ο ένας εδώ κι άλλος...δυο ανάσες πιο κάτω. Για όλα αυτά ένα ποίημα...
και για μένα μονάχα η εξορία Ποίηση :Μίλτου Γήτα
14 janvier Ο κήπος Και να`μαι εδώ
αιχμάλωτος του λογισμού
παρατηρητής της ζωής μου
Ο εστεμμένος την μοίρα των τυχερών
θαυμασμού και εμπιστοσύνης ο μαγνήτης
Οπλισμένος με το χαμόγελο...
ασπίδα αποδυνάμωσης του χειμώνα
απ'το κατοικιτήριο της ψυχής
Ο μόνος οδηγητής της ζωής μου κι όμως
παράδοξα δέσμιος μιας ατέλειωτης αναμονής
Το ιερό ταξίδι σε'κεινο τον κήπο η Λύτρωση.
Εκεί που η ψυχή μου αναπάντεχα
συντονίστηκε με τη γέννηση του Όλου της
Τότε που εισπνέοντας λαίμαργα ,
απανωτά όλες τις Άνοιξες της ζωής,
σαν να'ξερε πως δεν θα τις δει ξανά στο μετά
Εκεί άφησε τον καθρέφτη της...
Ω!!! Θεέ μου όταν το χαμόγελό μου
θα έχει διασχίσει όλους τους χειμώνες
θέλω να δω πάλι τον κήπο...
εικόνα θύμηση να κρατώ ,
γρήγορα να τον βρω ξανά ...
... σ'άλλη ζωή σαν πάω.
7 janvier Η ντροπή κοιμάται... Το χέρι της σημερινής νύχτας
κρατά την υπομονή μου.
Αφουγκράζομαι ..."κατανόηση"τάχα
να δείχνουν οι άλλοτε λύκοι,
που ψυχές μάσησαν , γεύση να δώσουν
στην κατακτητική τους μανία, ανάπηρες
για να τις φτύσουν με την ίδια ευκολία
στον καιάδα που ...τους είχαν
από πριν ετοιμάσει.
Η σιωπηλή μάχη που δίνει η υπομονή μου,
ενάντια στο ξέσπασμα της είναι τρομαχτική.
Αφουγκράζομαι σκοτεινές συνειδήσεις
και νεκρές ψυχές να δοξάζονται και
να χειροκροτούνται αυτή την ώρα,
με το πεινασμένο τους για δόξα βλέμμα
υπερήφανα απολαμβάνοντας κολακείες...
μιας δεκάρας με τη ντροπή να ...
...κοιμάται αιώνια.
Σπεύδω να ξεκουράσω την ψυχή μου
από την απέραντη αηδία που ένοιωσε ...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
" μην φεύγεις θηρίο...έχω κι άλλο αίμα
να σου δώσω για να παίξεις"
(Βίλα Κομπρέ ..Aλέξης Σταμάτης) 19 décembre Τραγούδι μουΠότε λοιπόν θα ξεσπάσειςχαρούμενο τραγούδι μου;τι σε κρατά και μένεις βουβόμακριά από της ευθυμίαςκαι της χαράς τον ήχοόπως τ αηδόνι δίχως γλώσσα;Πότε θα ξεσπάσεις σαν βάλσαμοτης διψασμένης οδύνης από την πληγήτου χτες ..... του σήμερα;Τι σε φοβίζει σαν μένεις ανέκφραστοκαι δεν ορμάς στου ήχου την παλαίστρα;Κι η καλοσύνη σου... αντίβαρο μες τηνκακότητα που αντικρίζεις με όψη αγνή.Της επιθυμίας μου θα τεντώσω το τόξονα σπάσω τη σιωπή σου...κι ο τοίχος του φόβου σου σαν πέσεισε συντρίμμια...ελεύθερο να αναδυθείςαπό την αγκαλιά ...που σε κοιμίζει.7 décembre Μέτρησα Μέτρησα τις πιο βαθιές μας διαφορές
κι ήταν η σχέση μας αυτές
χάιδεψε τες αν τις δεις ποτέ.
Κι έπειτα, το χρόνο μέτρησα να δω
αν προλαβαίνω να σου πω,
από μένα πόσα δεν μπορώ.
Ό,τι κι αν γίνει ένα να λες... πως μ'αγαπάς χίλιες φορές
κι εγώ...εσένα
Κι αν μείνει τ'όνειρο μισό
κι αν το φιλί χαθεί κι αυτό
ένα να λες σαν να'ναι χθες
πως μ'αγαπάς χίλιες φορές.
Έψαξα , έτσι ένα ψέμα σου να βρω και δεν βρήκα ούτε ένα
Κι έπειτα μέτρησα πάλι για να δω
αν είν'τα λάθη μου εδώ
και δεν έλειπε κανένα...
Ό,τι κι αν γίνει ένα να λες πως μ'αγαπάς χίλιες φορές πως μ'αγαπάς χίλιες φορές κι εγώ...εσένα Κι αν μείνει τ'όνειρο μισό κι αν το φιλί χαθεί κι αυτό ένα να λες σαν να'ναι χθες Πως μ'αγαπάς χίλιες φορές...
http://www.youtube.com/watch?v=sigRCuxVPo4 28 novembre Με τα φτερά της φωτιάςΒαδίζει ολόγυρα στα δωμάτιακαι νοιώθει πως υπάρχει από τον ήχοτων τακουνιών της που αντηχούνστο κενό μέσα της , εκεί που συναντάπάντα την αμφίβολη ύπαρξη της φαντασίας.Οδυνηρή οπτασία που εύχεταινα ήταν αληθινή για να πάψει ο στοχασμόςνα σφηνώνεται στο χάος της βροχερής νύχτας,μέσα της να κρυφτεί για να μην κρυώνει.Ο νους προσπαθεί αδιάκοπανα κατανοήσει ....να συμβιβάσει ...μα η καρδιά γνωρίζει...βεβαιώνει.Με τα κατασκευάσματα της δικής της αλήθειαςανάβει και πάλι τη φλόγα της δράσηςκαι πετά με τα φτερά της φωτιάς....εκεί που διαλέγει.http://www.youtube.com/watch?v=SNfLd5EAvmk30 octobre Για σέναΤο φως της ψυχής μου δυναμώνωτα όνειρά σου να φωτίζει...Τα βήματα του νου φτερώνωόπου κι αν είσαι να μη μου λείπειςΣτης μοίρας τα πανιάμε την πνοή μου ρότα θα αλλάζωτη λύπη μη συναντήσεις.Ακοίμητο φάρο τα μάτια μουοδηγό σε ασφαλή λιμάνιαΑκτίνες ευχές απ`την καρδιάασπίδα στα βήματα σου.Του ήλιου τη ζέστη σου φυλάωμέσα στην αγκαλιά μουκαι είμαι εδώ πάντα εδώ ... "Για σένα"23 octobre Πλάσμα εξαίσιο Τη φωτιά του φιλιού σου
απλώνω το κορμί για να σβήσω
κι απ'τη σάρκα πιο μέσα,
στης ψυχής μου την άκρη
ό,τι κρυμμένο το συντρίβει η ορμή σου.
Σε παράδεισους κόσμους
διαβατήριο η αγκαλιά σου.
πόσο χρώμα...σκορπίζει
στην καρδιά η ματιά σου!
Σαν μουσική απ'τα σπλάχνα της γης...
τη νύχτα μαγεύει η φωνή σου.
Πλάσμα εξαίσιο...
φως της καινούργιας μέρας
λυτρωμένη ξεδιψάω ξανά
στον έρωτα της πηγής σου...
εγώ που ήμουν χρόνια... μαζί σου
(Αφιερωμένο στον μαζοχιστή που με ανέχεται 19 χρόνια...
επιμένοντας οτι του είμαι πολύτιμη.) 18 octobre Άρωμα ζωής Δραπέτευσαν τα παγιδευμένα όνειρα
από την κάμαρα της προσμονής
Ξεφτίδια φαντάζουν τα παλιά
στείρα λόγια στο μήνυμα της αλήθειας.
Χάθηκε η μονότονη ηχώ που μάταια
καλούσε απ`τον βυθό της ψυχής.
Του νου τα φαντάσματα που
σαν κύματα γεμάτα ορμή
ξεχύνονταν πίσω απ`το βλέμμα,
κι αυτά ξεψυχούν μη έχοντας
άλλη δύναμη να ξοδέψουν.
Στης καρδιάς τον ναό ιερουργεί
πρωτοστατώντας ο έρωτας
σαν κάτι θαυμαστό κι εξαίσιο
να συντελείται.
Η εξόριστη ψυχή πίσω στο σώμα
επιστρέφει κι αναπνέει ξανά.....
το άρωμα της ζωής
<Μην στηρίξεις τα όνειρά σου στον ουρανό...
γιατί κι εκείνος δεν στηρίζεται πουθενά...>
8 octobre ΠροτομήΠέτρινη μορφή...Εικόνα μόνιμα απολιθωμένη.Τη θεότητα της σιωπήςθαρρείς πως αντικρίζεις.Σαν δώρο τον αναπαμό της ψυχήςπου απόκαμε να ταξιδεύει...με τρόπο μαγικό τον χρόνο αιχμαλωτίζει.Μοιάζει μ`εγκώμιο να εξιστορείστα πνεύματα του ανέμου αυτό που κάποτε συνέβη...της βροχής το τραγούδι,της αστραπής το φως.Του πάθους μορφή κοιμωμένη...θυσία μένει εκεί ,το δέος να επιφέρειστους νυχτερινούς προσκυνητές.........οδοιπόρους.2 octobre Η κατάρα της λογικής Ποτέ δεν θα΄θελα τέτοια κατάρα να με βρει...
Κύκλωπας εστερημένος να'μαι,
απ'το μοναδικό της μάτι
που τον εξόρυξε μια"ασυνείδητη λογική"...
δένοντάς τον με αόρατες αλυσίδες...
μήπως αποτολμήσει κανείς
να του ξεκλειδώσει το κελί της σιωπής του.
Στην λογική του μηδενικού "κενού".
Άβουλα υποταγμένος στην αυτονομία της
να τον διαφεντεύει.
Ολόκληρη η πολιτεία του εγώ του
περιφραγμένη σε τείχη θεόρατα,
κολλημένη σε βράχους συμβατικότητας
στις πληκτικές και μονότονες γειτονιές της.
Ποτέ δεν θα΄θελα τέτοια κατάρα να με βρει.
Το καταστάλαγμα της σκέψης,να εκλιπαρεί ...
βροντοφωνάζοντας το μήνυμα της ψυχής,
που της λογικής η ζυγαριά...
στο θάνατό της γέρνει.
"Δίκαιε λόγε πόσο άδικο έχεις.."(Αριστοφάνης)
13 septembre Το παλιό ποδήλατοΣτεκόσουν ακόμα εκεί…μόνο δίπλα από την καφετιά ξύλινη πόρτα, με σκουριασμένα τα χρυσά της χερούλια . Σε είδα παλιό μου ποδήλατο…. στο πατρικό… όπου ερχόμουν τα καλοκαίρια στο νησί. Έμοιαζες να με περιμένεις από καιρό… με τα χορτάρια να τυλίγουν την αναμονή σου. Κι ολόγυρά σου …οι φωνές μου… τα γνήσια χαμόγελα μου… τα τραγούδια που σου είπα. Στον ήλιο του μεσημεριού λάμπεις κι ας σου κλέψαν το χρώμα οι χειμώνες. Λάμπεις από τα αθώα όνειρα που έκανα καθώς με ταξίδευες. Ήρθα ξανά…να σου βάλω καινούρια ροζ κορδέλα που γράφει <ευχαριστώ> Ευχαριστώ για τις τρεχάλες μας στα μονοπάτια της χαράς… ευχαριστώ που έχανες τον δρόμο του γυρισμού και πλήθαιναν οι χτύποι της καρδιάς μου Ευχαριστώ που με περιμένεις πάντα εδώ… να μου θυμίζεις… < ΕΜΕΝΑ> 18 juillet Νοσταλγικός απόηχος
Στιγμές , που του κόσμου οι θόρυβοι όλοι σβήνουν σαν τις αναζητάς… κι ο νους σου σε κεντρίζει ξανά μαζί του να παλέψεις. Στιγμές ,που ρίχνουν δόλωμα ... στης μνήμης τον βυθό. Μ` ένα χαμόγελο την ψυχή σου να ποτίσεις, όταν η λύπη πλησιάζει. Στιγμές, σταγόνες χαράς … που τρεμοπαίζοντας αναταράσσουν τους χτύπους της καρδιάς σου.
Στιγμές, φτερωτά δελφίνια που ξεπηδούν μεγαλόπρεπα από τον σκοτεινό βυθό…
Στιγμές ,σειρήνες ..που αφέθηκες να λεηλατηθείς.. μα που σου γέμιζαν με ήχους.... το σιωπηλό τραγούδι της ψυχής
"Στιγμές, σύντροφοί σου που σου κρατούν το χέρι, στο ταξίδι της ζωής" |
|
|
