Πες μου εσύ που σκέπτεσαι σοφά,

            πώς μπορώ να μην εμπιστευτώ

         κανέναν… άπιστο προσκυνητή μου?

        πώς μπορώ μ ευχέρεια …να λησμονώ

           και πώς...στο άδικο να σιωπαίνω?

              κι αν οι κραυγές της σιωπής

                   ναυάγιο με κερνούν…

              να κρατηθώ σε σανίδα ζωής

              ή την άγκυρα  ν αγκαλιάσω?

           Εσύ που σκέπτεσαι σοφά πες μου,

     πώς μπορώ να μείνω με αψαλίδιστα φτερά

         και με ταχύτητα ευτυχίας … να πετώ,

                στου ζαφειρένιου ουρανού

                ….την βαθιά αγκαλιά?

             η πειθαρχημένη σκέψη,

           και ατίθασα τρέχει αλλού...

               εκεί που αναζητάει .

         Μάταια με πείσμα προσπαθεί

              να την γυρίσει πίσω....

             κι έτσι για λίγο γεύεται

             εικόνες που αποφεύγει.

         Καλλιεπής γίνεται ο λόγος του

            σαν ψυχοψιθυρίζει....και

         παίρνει την λάμψη του έρωτα

               η σκοτεινή ματιά του.

         Μα τον νικά πάλι ο φόβος του

              μήπως χαθεί στη δίνη...

            <σφάλμα> το ονομάτισε

              και πίσω του τ αφήνει...            

           Τι χρώμα με ντύνεις βρε ζωή?

          Σε ποιον πίνακα θέλεις να ποζάρω