Τη φωτιά του φιλιού σου             απλώνω το κορμί για να σβήσω                 κι απ'τη σάρκα πιο μέσα,                στης ψυχής μου την άκρη       ό,τι κρυμμένο το συντρίβει η ορμή σου.                 Σε παράδεισους κόσμους                 διαβατήριο η αγκαλιά σου.                  πόσο χρώμα...σκορπίζει                 στην καρδιά η ματιά σου!         Σαν μουσική απ'τα σπλάχνα της γης...              τη νύχτα μαγεύει η φωνή σου.                       Πλάσμα εξαίσιο...               φως της καινούργιας μέρας                λυτρωμένη ξεδιψάω ξανά               στον έρωτα της πηγής σου...           εγώ που ήμουν χρόνια... μαζί σου                    (Αφιερωμένο στον μαζοχιστή που με ανέχεται 19 χρόνια...   
                                       επιμένοντας οτι του είμαι πολύτιμη.)             

              Δραπέτευσαν τα παγιδευμένα όνειρα                  από την κάμαρα της προσμονής                  Ξεφτίδια φαντάζουν τα παλιά              στείρα λόγια στο μήνυμα της αλήθειας.                Χάθηκε η μονότονη ηχώ που μάταια                  καλούσε απ`τον βυθό της ψυχής.                    Του νου τα φαντάσματα που                       σαν κύματα γεμάτα ορμή                  ξεχύνονταν πίσω απ`το βλέμμα,                  κι αυτά ξεψυχούν μη έχοντας                    άλλη δύναμη να ξοδέψουν.                 Στης καρδιάς τον ναό ιερουργεί                   πρωτοστατώντας ο έρωτας                 σαν κάτι θαυμαστό κι εξαίσιο                          να συντελείται.                Η εξόριστη ψυχή πίσω στο σώμα                   επιστρέφει κι αναπνέει ξανά.....                         το άρωμα της ζωής                           <Μην στηρίξεις τα όνειρά σου στον ουρανό...                                        γιατί κι εκείνος δεν στηρίζεται πουθενά...>                                            

                      Πέτρινη μορφή...

 

              Εικόνα μόνιμα απολιθωμένη.

                 Τη θεότητα της σιωπής

                θαρρείς πως αντικρίζεις.

 

          Σαν δώρο τον αναπαμό της ψυχής

               που απόκαμε να ταξιδεύει...

        με τρόπο μαγικό τον χρόνο αιχμαλωτίζει.

 

             Μοιάζει μ`εγκώμιο να εξιστορεί

  στα πνεύματα του ανέμου αυτό που κάποτε συνέβη...

     της βροχής το τραγούδι,της αστραπής το φως.

 

              Του πάθους μορφή κοιμωμένη...

          θυσία μένει εκεί ,το δέος να επιφέρει 

             στους νυχτερινούς προσκυνητές

                 .........οδοιπόρους.